ชุด Men Of Lions
ขอรักรัฐภูมิ – ขอรักครั้งที่ ห้า 3

ขอรักรัฐภูมิ – ขอรักครั้งที่ ห้า 3

“เคนอิจิ มิคารุ! ชื่อนี้ยังจำได้นะคะ”

เป็นครั้งแรกที่ปาลีโกรธแทบยับยั้งตัวเองไม่อยู่ ที่ผ่านมาเธอให้เกียรติเขาด้วยความเป็นพี่ แต่ไม่เลยสักครั้งที่เขาจะเห็นเธอเป็นน้อง ไม่อย่างนั้นคงไม่คิดพิเรนทร์จับเธอใส่พานยกให้ไอ้บ้ากาม เคนอิจิ มิคารุ เพราะเงินแค่ไม่กี่หยิบมือ

ชื่อคู่ค้าหนุ่มคนสำคัญที่เอ่ยออกจากปากน้องสาว ทำให้คนเป็นพี่ชายสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าคมเจื่อนลง หลบสายตาน้องสาวเสมองไปทางอื่น แต่ก็แค่ชั่วครู่ก่อนจะหายไปแล้วกลับมาเป็นปกติ

“พี่พูดว่าเรื่องแค่นี้เหรอ!” ปาลีมองหน้าพี่ชายอย่างผิดหวัง

“มันก็ไม่เห็นจะมีอะไร”

“พี่รู้ไหมสิ่งที่พี่ทำมันส่งผลกับบริษัท โปรเจคทั้งหมดกับเคนอิจิถูกยกเลิก แขกเช็คเอ้าท์เกือบหมดโรงแรม แล้วพี่มุดหัวอยู่ที่ไหน เคยเข้ามาแก้ปัญหาบ้างไหม ไม่มีเลย สมควรแล้วที่โดนปลด!”

ปาลีหมดความอดทนอดกลั้นที่มีขาดสะบั้นลง ต่อว่าพี่ชายกลับอย่างรุนแรง

“ยัยปา!”  

ใบหน้านวลหันไปตามแรงตบที่ไม่เบานัก รู้สึกเค็มปะแล่มในปากซึ่งไม่ต้องเดาให้ยาก เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมให้เห็นทันตา

“หึ…” ยกนิ้วเรียวขึ้นเช็ดมันออกอย่างไม่ใส่ใจนัก หันไปมองหน้าพี่ชายด้วยแววตาว่างเปล่า

“ฉันเป็นพี่แก! แกไม่มีสิทธิ์มาว่าฉัน” ปราบตวาดกร้าวลั่นห้อง

“พี่หรอ หึ คนเป็นพี่เขาขายน้องกินแบบนี้สินะ!” ปาลีโต้กลับอย่างเผ็ดร้อนไม่ต่างกัน

“ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อความอยู่รอดของพวกเราทั้งนั้น” ปราบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกน้องสาวย้อน

“พวกเราหรอ! มันของพี่คนเดียวทั้งนั้น! พอกันที เลิกพูดให้ตัวเองดูดีเสียที มันน่าสมเพช”

“ปาลี!”

ฝ่ามือกว้างยกขึ้นจะฟาดเข้าใบหน้านวลให้สมกับความโกรธ แต่ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อถูกมือหนาของใครอีกคนยึดเอาไว้

“โอ้ย ปล่อยกู! มึงเป็นใคร…” ปราบเอียงหน้าไปมองด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าคมจะซีดเผือกลงเมื่อเห็นชัดว่าใคร

“รัฐภูมิ!”

“ห้ามแตะต้องเธอ!”

รัฐภูมิน้ำเสียงทรงอำนาจ ส่งสายตาคมดุจ้องปราบอย่างเอาเรื่อง เขาทนฟังและเห็นแม่ทูนหัวของเขาโดนทำร้ายต่อไปไม่ได้จนต้องลุกขึ้นมาปกป้อง

“ออกไป!”

ร่างสูงถอยลนไปหลายก้าว แต่ยังมิวายหันมามองคนทั้งสองพร้อมประกาศก้องอย่างเครียดแค้น

“กูไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าใครหน้าไหนมันจะได้!” สิ้นเสียงคนโลภ พร้อมประตูห้องที่ถูกปิดด้วยแรงที่ไม่เบานักนั้น

สิงห์หนุ่มตัวที่หนึ่งผละกลับมาสนใจคนที่นั่งหน้าซีดและมีเลือดกบปากอยู่ที่โซฟา ยื่นนิ้วเรียวไปหมายแตะบาดแผลที่ปริแตกตรงมุมปากบาง แต่ถูกมือบางป้องเอาไว้ไม่ให้เขาดู

“เจ็บไหม ไรอันไปเอากระเป๋ายามา” สิงห์หนุ่มไม่ฟัง ร้องบอกคนสนิทที่กำลังสวนเข้ามาในห้อง

“ไม่ต้อง ฉันไม่เป็นอะไรมาก” ปาลีร้องขัดขึ้น ขยับกายออกห่างไปอีกฝั่งของโซฟา

“ไปเอามาไรอัน” รัฐภูมิบอกเสียงเข้มขึ้น เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังดื้อดึงจะไม่ทำแผล

“เอ๊ะคุณ…”

“นั่งอยู่นิ่งๆ” รัฐภูมิกดไหล่มนให้นั่งลงที่โซฟาตัวยาวเช่นเดิม

“เฮ้อ…”

ปาลีปิดตาลงอย่างจำนน ไม่มีเรี่ยวแรงจะโต้เถียงกับเขา นิ้วเรียวยกขึ้นนวดคลึงขมับไปมาคลายอาการปวดจี๊ดที่ทวีความรุนแรงขึ้น

“ปวดหัวเหรอ?”

“…อืม”

พึมพำตอบไปทั้งที่ตาหลับอยู่ หน้าเนียนซีดเซียวนัก รัฐภูมิขยับเข้าไปใกล้ ฝ่ามือกว้างจับมือบางวางบนตักนุ่มแล้ววางนิ้วยาวลงแทนที่ ปาลีลืมตาขึ้น ยกมือขึ้นจับมือเขาออกห่าง เมื่อนิ้วยาวกุมเข้าที่ขมับ แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อถูกเสียงทุ้มดุมาอีกรอบ

“นั่งเฉยๆ”

นิ้วเรียวยาวกดนวดลงที่ขมับแล้วคลึงวนไปมาอย่างเบามือ ปาลีรับรู้ได้ถึงแรงกดที่ลงน้ำหนักมาพอดิบพอดี มันสบายจนเธอแปลกใจ เผลอปล่อยความเครียดที่สะสมมานานทิ้งไป

รัฐภูมิยิ้มที่มุมปากมองคนหัวดื้อตรงหน้าหลับตาพริ้มสงบลงได้ ความจริงเธอมีหลายอย่างที่ทำให้เขาอยากค้นหา โดยเฉพาะหัวใจที่เก็บซ้อนมันจากเขา…

“ยามาแล้วครับ” ไรอันเดินกลับมาพร้อมกล่องยาที่ขอจากเลขาของหญิงสาว

“…”

ปาลีลืมตาขึ้นพร้อมกับผละขยับออกห่างเขารักษาระยะเอาไว้ สิ่งที่กลัวมากที่สุดคือ ‘ใจ’ ของเธอ ที่จะเผลอปล่อยมันออกมา

“ทำแผลหน่อยนะ” รัฐภูมิหันไปรับมาเปิดมันออก หยิบยาที่ต้องการออกมาพร้อมขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้า

“ไม่เอา! ฉันไม่ทานะ” ปาลีรีบส่ายหน้าดิกเธอรู้ดีว่ามันแสบทรวงปานใด ไม่มีทางให้เขาเอามันมาใกล้แผลเด็ดขาด

“นี่คุณอย่าดื้อน่า ใส่ยานิดเดียว”

“ไม่”

ปาลีลุกพรวดจะหนี อาการปวดหัวเมื่อครู่หายเป็นปริทิ้ง แต่นั้นยังช้ากว่าสิงห์หนุ่มที่ตามมาคว้าแขนเรียวไว้แล้วดึงกลับมา แต่ไม่ได้นั่งโซฟา มันเป็นคือตักกว้างของคนที่จะทำแผลให้แทนต่างหาก

“อย่านะ ฉันไม่ใส่มัน” ปาลีดิ้นสุดแรงเกิด ผลักมือกว้างที่มีสำลีชุบยาออกห่างสุดแขน

“ฮื้อ มีนั่งตักกันด้วยวะ”

คนสนิททั้งสองที่อยู่ภายในห้องต่างมองหน้ากันแล้วอมยิ้มเขิน ไม่บ่อยที่สิงห์หน้านิ่งจะถูกขัดใจ

“อยู่เฉยๆน่า”

ว่าแล้วจึงรวบมือบางที่พยายามปัดป่ายห้ามเขาไว้ข้างหลังด้วยมือข้างหนึ่ง ดันแผ่นหลังบอบบางเข้ามาหาจนหน้าผากมนชนเข้ากับริมฝีปากกว้างโดยไม่ตั้งใจ

“…นี่” ปาลีเบิกตากว้างก่อนดันตัวเองออก อ้าปากจะร้องด่าเขาจำต้องเงียบเสียงลงกับประโยคต่อมาของเขา

“ครั้งต่อไปอาจจะไม่ใช่แค่หน้าผาก”

หญิงสาวทำได้เพียงส่งสายตาเขียวปัดไปด่าเขาแทน รัฐภูมิไม่ได้สนใจนัก ใช้มืออีกข้างที่ถือสำลีชุบยาคอยแตะลงที่มุมปาก แม้จะเบามือแต่ยังทำให้คนในอ้อมกอดสะดุ้งโยงร้องโอดโอยเป็นเด็กสามขวบ

“โอยแสบ… ไม่เอาแล้ว”

“ขอโทษ เจ็บมากเลยหรอ” รัฐภูมิเงยหน้าขึ้นถามก็เห็นกรอบตาเรียวมีน้ำตาเอ่อนอง รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

“เจ็บสิถามได้ พอเลยๆ ฉันไม่ใส่แล้ว”

ร่างบางดิ้นอีกครั้งให้หลุดจากการเกาะกุมของชายหนุ่มซึ่งเขาไม่ยอมปล่อย แต่แล้วต้องนิ่งงันค้างตึงราวรูปปั้นถูกสาบ เมื่อถูกใบหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้ ปาลีแทบหยุดหายใจคือลมหายใจที่ออกจากริมฝีปากหนาเป่ารดลงมุมริมฝีปากบาง

ไรอันและมาร์ตินรีบเสมองไปทางอื่น ให้ความเป็นส่วนตัวกับนายทั้งสอง แต่ยังมิวายหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มกริ่มเขินหนัก แม้จะเป็นการแสดงออกถึงความห่วงใยเพียงเล็กน้อยแต่มันสื่อว่าสิงห์หนุ่มตกหลุมที่ตัวเองตั้งใจขุดเสียแล้ว

“หายเจ็บหรือยัง” เอ่ยถามชิดใกล้ริมฝีปากบาง จ้องตากลมเรียวที่ยังเบิกกว้างบอกความตกใจ ยิ้มที่มุมปากหนากับท่าทางน่ารักนั้น

“…หายแล้ว ปล่อยฉันได้แล้ว”

ปาลีรีบดึงสติของตัวเองกลับ ขยับใบหน้าออกห่าง คราวนี้ชายหนุ่มยอมปล่อยแต่โดยดี เธอจึงรีบลุกออกจากตักกว้างไปยืนห่างหลายก้าว เขาไม่ได้ว่าอะไร ก้มเก็บอุปกรณ์ลงกล่องแล้วเงยหน้าขึ้นถามใหม่

“อยากดื่มอะไรหน่อยไหม”

“…ไม่ คุณกลับไปได้แล้ว ฉันเหนื่อยอยากพัก” บอกน้ำเสียงติดสั่นเล็ก พาร่างบางเดินกลับไปนั่งเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน เสมองไปทางอื่น

“แน่ใจนะ…”

“ฉันขอร้องล่ะ กลับไปก่อนเถอะ” ส่งแววตาขอร้องไปให้

“ก็ได้ ไว้ผมจะโทรหา”

รัฐภูมิหันกลับมามองครู่หนึ่งแล้วผละเดินออกจากห้องทำงานไปตามที่หญิงสาวต้องการ แม้จะยังเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของเธออยู่มากก็ตาม “โอย รู้ถึงไหนอายไปถึงนั้น” ปาลียกมือบางขึ้นปิดหน้าด้วยความอายและเขินหนัก เป็นครั้งแรกที่ถูกผู้ชายรุกหนักจนเกือบจะ…

โปรดติดตามตอนต่อไป…

สามารถหาซื้อในรูปแบบ EBook ได้แล้วที่เว็บ Mebmarket.com  หรือ ลิ้งก์ ด้านล่างได้เลยจ้า

–>  https://www.mebmarket.com/ebook-50953-ขอรักรัฐภูมิ-Men-Of-Lions <—

ฝากกด  ติดตาม / คอมเมนท์  เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า ^^

ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่… —> เฟชบุ๊คแฟนเพจ : รานีญา รัยม์ดาว Raniya

*** ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทาง มาเพิ่มกำลังแรงฮึดให้ไรท์ตัวอ้วนันเยอะๆ น้าาาา ***

ขอบคุณมากๆ จากใจค่ะ  ^___^

2 thoughts on “ขอรักรัฐภูมิ – ขอรักครั้งที่ ห้า 3

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *