ชุด Men Of Lions
ตามรักรัฐภาค – ปกป้องด้วยชีวิต 10-2

ตามรักรัฐภาค – ปกป้องด้วยชีวิต 10-2

รัฐภาคกลับมาจากในไร่ในตอนบ่ายคล้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองหาคนที่เข้ามากวนใจตลอดทั้งวันจนไม่เป็นอันทำงาน แต่น่าแปลกที่ไม่เห็นคนที่ตามหา ลองเดินขึ้นไปดูที่ห้องเผื่อว่าจะอยู่เขายืนเคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีใครออกมาเปิด จึงถือวิสาสะเปิดเข้าไป ร่างสูงก้าวมาหยุดกลางห้อง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองหาทั่วห้องแต่ไม่เจอ

“ไปไหนของเขา”

ร่างสูงกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง พลันเหลือบไปเห็นเงาด้านนอกระเบียง พลางก้าวเข้าไปใกล้

“…มิน่าล่ะถึงไม่ได้ยิน”

ชายหนุ่มทรุดนั่งลงข้างร่างบาง สายลมผัดเอากลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมหนาหนุ่ม ลอยมาปะทะที่จมูกโด่ง ดวงตาคู่คมหลับลงแล้วสูดมาเข้าปอดลึก ช่างเหมือนยาวิเศษที่มาช่วยเติมพลังที่ขาดหายไประหว่างวันให้กลับมาเต็มร้อยอีกครั้ง

“ขอโทษนะครับ” แขนแกร่งช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม เดินเข้ามาในห้องไปในเวลาต่อมา

“อืม กลับมาแล้วหรือค่ะ” สมานุชรู้สึกว่าร่างกายลอยสูงขึ้นก็ปรือตาขึ้นดู และเห็นว่าเพราะอะไร ก่อนจะหลับลงแล้วถามเสียงเบา

“ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะครับ เดี๋ยวไข้ก็กลับมาอีกหรอก”

“…อืม” หญิงสาวไม่ตอบ เพียงแค่เอนใบหน้าซบลงอกกว้าง รอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าคมมันทำให้คนที่ยืนดูอยู่หน้าประตูแทบเต้น

“นังหน้าด้าน! ฉันจะเอาคืนให้สาสม คอยดู!” 

เอสเทียร์ผละเดินหนีออกมา ช่วงนี้ต้องอยู่อย่างสงบให้เขาเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ เมื่อสบโอกาสเมื่อไหร่หล่อนไม่รอดแน่!

รัฐภาคออกจากไร่แต่เช้าเพื่อไปประสานงานกับตำรวจ ในการวางแนวกำลังดักจับขบวนการลักลอบขนยาเสพติดผิดกฎหมายหลายล้านเม็ดออกนอกประเทศ ได้รับการยืนยันจากลูกน้องมาแล้ว เขาจะไม่ยอมให้พวกมันเกิดขึ้นบนแผ่นดินเกิดของเขาและมารดาเป็นอันขาด

“เจ้านายแน่ใจนะครับว่าจะไม่บอกคุณสมานุชก่อน” ฌอนถาม

“ไม่ล่ะ ไปเถอะ เราสายมากแล้ว” สิงห์หนุ่มบอก แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคนในครอบครัวของสมานุชโดยตรง แต่มันอันตรายเกินไปที่จะให้เธอมาเสี่ยง เขาไม่ไว้ใจและไม่อยากห่วงหน้าพะวงหลังทำให้เสียการใหญ่

“ครับคุณดอม”

ฌอนพยักหน้าเข้าใจในความหวังดีของนายหนุ่มที่มีต่อเจ้าของไร่สาว ที่เขาแน่ใจเต็มร้อยในตอนนี้คือเจ้านายของเขาได้มอบหัวใจหินผาให้สาวเจ้าไปครองเสียแล้ว

ร่างสูงกระโดดก้าวลงจากรถจิ๊ปคันใหญ่เมื่อแล่นเข้ามาจอดสนิทลงที่ด่านตรวจ ตำรวจตั้งดักตรวจจับรถยนต์หรือรถเล็กที่วิ่งผ่านเส้นทาง เป้าหมายพวกเขากำลังตรวจรถบรรทุกคันใหญ่สองคันที่ขนสิ่งผิดกฎหมายมาเต็มคันอย่างจดจ่อ ถ้ามีใครเจอก็ใครเข้าจับกุมได้เลย

แต่น่าแปลกนี่ก็ผ่านมาร่วมชั่วโมงแล้ว เป้าหมายยังไม่โผล่มา หรือมันเปลี่ยนวันเวลา แต่ไม่หน้าเป็นไปได้ที่ลูกน้องเขาอาจจะพลาด

“คุณรัฐภาค ใช่คันนี้หรือเปล่าครับ” ผู้กองวิ่งมาบอกเขา

“ใช่ครับ เรียกเลย ทุกคนเตรียมตัว”

ลูกน้องนับสิบเข้าประจำตำแหน่ง โบกเรียกรถบรรทุกเข้าข้างทางพร้อมกันสี่คันรวด

“มีอะไรหรือครับคุณตำรวจ” ชายหน้าโหดที่ทำหน้าที่เป็นคนขับเอ่ยถาม

“สวัสดีครับ ขอใบขับขี่และกรุณาลงจากด้วยครับ”

ไม่ส่อพิรุธใดๆ ให้เห็น สามหนุ่มลงมาให้ตรวจแต่โดยดี เมื่อตรวจค้นจนทั่วก็ไม่มีสิ่งผิดกฎหมายอย่างที่สายของเขาบอกมา

“ไม่เจอครับ”

“เป็นไปได้ยังไง!” สิงห์หนุ่มก้าวเข้าไปดูก็ไม่มีอะไรผิดปกติ

“คิดว่ามันจะมีอะไรหรือคุณรัฐภาค”

ใบหน้าคมเครียดเกร็งหันขวับไปทางด้านหลัง เมื่อได้ยินน้ำเสียงเยาะดังมาจากรถอีกคันที่พึ่งแล่นเข้ามาจอด

“สวัสดีครับคุณบดินทร์ นี่เป็นรถบรรทุกของไร่คุณใช่ไหม” 

ผู้กองเดินเข้ามาถาม พร้อมยื่นเอกสารหมายค้นในมือให้อีกฝ่าย

“ใช่ครับ มีเรื่องอะไรหรือครับคุณตำรวจ” บดินทร์กล่าว ไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อน หรือกลัวว่าสินค้าจะถูกจับ

“ทางเราได้รับแจ้งว่ามีการขนยาเสพติดผ่านเส้นทางนี้ ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้เสียเวลา” ผู้กองหนุ่มชี้แจ้งให้เจ้าของไร่ศิตาศาสตร์ทราบ

“ไม่เป็นไรๆ แล้วจับได้หรือยังครับผู้กอง มีอะไรที่ผมพอช่วยได้ไหม”

ประโยคหลังหันมาทางหนุ่มรุ่นลูกด้วยแววตาของผู้ชนะ บอกเป็นนัยว่าเกมนี้เป็นของเขา กระดูกมันคนละเบอร์อย่าได้คิดมาเทียบชั้น

“พวกมันคงจะใช้เส้นทางอื่นไปแล้วล่ะครับ”

“คราวหลังก็กรองข่าวมันดีหน่อยก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องมายืนตากแดดรอนานๆแบบนี้ เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปจะไม่มีคนมาคอยจับโจร ขอตัวก่อนนะครับ”

บดินทร์แสยะยิ้มสะใจที่เอาคืนหนุ่มรุ่นลูกได้อีกครั้ง กริยานั้นมันยิ่งไปเพิ่มความโกรธเกรี้ยวให้กับสิงห์หนุ่มเป็นทวีคูณ เขาไม่เคยถูกหยามหน้าเช่นนี้มาก่อนในชีวิต มันกับเขาต้องได้เจอกันอีกแน่

“เอาไงต่อดีครับ” คนสนิทหันมาถาม

“ครั้งหน้าผมไม่พลาดแน่ ต้องขอโทษผู้กองกับทีมด้วยที่ทำให้เสียเวลา” รัฐภาคกล่าวขอโทษผู้กองหนุ่มที่คว้าได้เพียงอากาศ

“ไม่เป็นไรครับ วันนี้เรายังจับพวกมันไม่ได้ วันหน้ายังมี ผมกับลูกทีมพร้อมให้ความร่วมมือเสมอ”

ผู้กองหนุ่มเลือดใหม่บอก เขาจะไม่ยอมให้พวกหน้าแผ่นดินอยู่ลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมได้นานหรอก

“มันลอยหน้าอยู่ได้อีกนานหรอก เดี๋ยวผมต้องขอตัวกลับก่อน”

รัฐภาคแยกจากผู้กองหนุ่มตรงกลับมาที่ไร่ทันที นึกเป็นห่วงหญิงสาว เกรงว่าพวกมันจะมาทำอะไรเธอ แม้ว่าเขาจะสั่งลูกน้องดูแลเพิ่มเป็นสองเท่าแล้วก็ตามที ภายในใจตอนนี้ร้อนรุมเต็มกำลัง

ฌอนรับรู้ถึงความรู้สึกของนายหนุ่ม แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้จึงปล่อยให้เขาอยู่เงียบๆ

ทันทีที่รถจอดสนิทสิงห์หนุ่มก็รีบก้าวลงไปตามหาคนที่วนอยู่ในหัวตลอดทั้งวัน

“คุณสมาอยู่ไหน”

“สวนด้านหลังครับ” หลังจากรู้ว่าหญิงสาวอยู่ที่ไหนสิงห์หนุ่มก็รีบก้าวยาวตรงไปหาทันที

ร่างบางยืนรับลมเย็นอยู่ในสวน ปลดปล่อยอารมณ์ที่วนในหัวออกมาจนไม่ทันสังเกตว่ามีใครอีกคนกำลังตามหาอยู่

“อุ้ย! …คุณ”

สมานุชตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ โดนสวมกอดจากทางด้านหลังแน่น ร่างบางพยายามขื่นกายออกจากการเกาะกุมของเขา

“ผมขอนาทีเดียว…”

“…” 

ได้ยินดังนั้นจึงนิ่งเสียปล่อยให้เขากอดตามที่ต้องการ แต่หัวใจเจ้ากรรมนี่สิเต้นระส่ำทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ จนกลัวว่ามันจะหลุดออกนอกอก  เธอเริ่มอาการหายใจติดขัด ไม่สบายตัวขึ้นมาดื้อๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมรู้สึกเจ็บและอึดอัด… 

โปรดติดตามตอนต่อไป…

สั่งซื้อ EBook (เต็มเรื่อง) สำหรับวัยรุ่นใจร้อน ได้ก่อนใคร ตามลิงค์ด้านล่างเลยจ้า  

–> https://www.mebmarket.com/ebook-51191-ตามรักรัฐภาค-Men-Of-Lions <—

ฝากกด   ติดตาม / คอมเมนท์ เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า ^^

ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่…

เฟชบุ๊คแฟนเพจ :  รานีญา รัมย์ดาว Raniya

ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทาง และ คอมเม้นท์ 

*** ^___^ ***

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *