ชุด Men Of Lions
ตามรักรัฐภาค – คุ้มครองด้วยรัก 11-2

ตามรักรัฐภาค – คุ้มครองด้วยรัก 11-2

สมานุชเดินออกมาทันเห็นท้ายรถของเอสเทียร์ไวๆ ก็นึกสงสัยว่าเธอจะไปไหนแต่เช้า ทั้งที่ปกติเจ้าหล่อนตื่นก็สายโด่ง ความสงสัยต้องหยุดลงเมื่อร่างของสิงห์หนุ่มเดินเข้ามาใกล้

“ดูอะไรอยู่ครับ”

“ไม่มีอะไรค่ะ สายแล้วยังไม่ไปทำงานอีกหรือคะ” ถามขึ้น

“ทำไมถึงชอบไล่ผมจัง อยากให้ผมไปไกลๆ ใช่ไหม” น้ำเสียงงอนๆ หันหน้าไปทางอื่น สมานุชเองก็อดหมั่นไส้ไม่ได้จึงยิกเข้าที่ต้นแขนแกร่งไปทีหนึ่ง

“โอ้ย! ผมเจ็บนะ แบบนี้ต้องถูกทำโทษ”

วงแขนกว้างตวัดร่างบางขึ้นสูงอ้อมอก เตรียมจะก้าวเดินขึ้นชั้นบน แต่ถูกหญิงสาวพูดขัดขึ้นก่อน

“ว้าย เดี๋ยวก่อนค่ะ เออ… ฉันยังไม่พร้อม ขอเวลาให้ฉันหน่อยนะคะ”

นัยน์ตาสีดำสนิทที่มองมาทำเอาเขาใจอ่อนยวบ ตามจริงแล้วเขาไม่ได้จะทำจริงหรอก แค่อยากจะลองใจเธอดูเท่านั้นเอง แต่เมื่อเห็นแบบนี้แล้วก็ชื่นใจว่าเธอไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านเขามาในชีวิต

“ก็ได้ครับ ผมจะรอ แต่ตอนนี้ผมหิวแล้ว ไปทานข้าวกันดีกว่า”

“ไปสิค่ะ แต่ก่อนอื่นวางฉันลงก่อน เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า …ฉันอาย” เขาจึงยอมทำตามที่เธอขอแล้วเดินจูงมือกันไปที่ห้องทานข้าว

รถจิ๊ปของคุณหมอสาวและคุณทหารรั่วของชาติเดินทางมาที่ไร่ครองทรัพย์สวนทางกับรถของดาราสาว

“นั่นยัยขี้เมานี้ ไปไหนแต่เช้า?” อังครินทร์นึกแปลกใจและสงสัย

“คงจะออกไปเที่ยวตามเคย” ตฤณว่า พวกเขาไม่ได้ใส่ใจ ขับรถมุ่งหน้าไปบ้านหลังใหญ่และจอดสนิทลงหน้าบ้านทิพย์

รัฐภาคและสมานุชที่กำลังนั่งทานอาหารกันอยู่หันไปมองลูกน้องที่เดินเข้ามาบอก

“ใครมาแต่เช้า”

“คุณหมออังกับคุณตฤณครับ ผมให้รออยู่ที่ห้องรับแขก” ฌอนเข้ามารายงาน

“เดี๋ยวฉันตามไป” รัฐภาครวบช้อนแล้วยกน้ำขึ้นดื่มตาม

สมานุชด้วยเช่นกัน ต้องมีข่าวจากไร่ของเธอแน่ วันก่อนนั้นลูกน้องก็มาส่งข่าวว่าอาของเธอได้ส่งมอบยาเสพติดข้ามโขงไปกว่าหนึ่งล้านเม็ด ที่สำคัญทางการไม่สามารถตรวจจับได้อีกต่างหาก แสดงว่าต้องมีคนใหญ่คนโตหนุนหลังอยู่เป็นแน่ และเธอมั่นใจว่ารัฐภาคก็ต้องรู้เรื่องนี้ด้วยแน่ แต่เขาไม่ยอมบอก เธอว่าจะถามหลายครั้ง และเขาไม่เปิดโอกาสให้ถามเลย

“สวัสดีค่ะคุณรัฐภาค สมา ขอโทษที่มารบกวนแต่เช้านะคะ ฉันร้อนใจก็เลยรีบมา”

หนุ่มสาวจากไร่อัครัตน์หันมาทางเจ้าของบ้านหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมหมากของเกมชีวิตซึ่งก็คือสมานุช

“มีเรื่องอะไรหรอแก”

สมานุชเผลอบีบมือบางเข้าหากันแน่น พยายามตั้งสติฟังสิ่งที่เพื่อนกำลังจะบอก สิงห์หนุ่มที่จับจ้องร่างบางอยู่ก่อนแล้วพลางเอื้อมมือหนาไปกุมบางไว้

“คนของฉัน รายงานมาว่ามีรัฐมนตรีจากประเทศเพื่อนบ้านเป็นคนอยู่เบื้องหลังการลักลอบขนยาเสพติดข้ามชาติ” อังครินทร์เล่าเรื่องที่ได้จากลูกน้องให้กับทุกคนได้ฟัง

“คนของผมก็รายงานมาเหมือนกัน และพวกมันก็เริ่มกว้านซื้อที่ดินของชาวบ้านที่เป็นที่ซ่องสุ่มกำลังด้วย” รัฐภาคเพิ่มเติมจากคุณหมอสาว

“บ้าไปแล้ว นี่ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรอ”

สมานุชไม่อยากจะเชื่อว่าคนเป็นอาจะกล้าขายชาติ ขายศักดิ์ศรีของพ่อเธอที่สร้างสมมานานหลายสิบปีลง โดยการร่วมมือกับคนอื่นทำลายชาติบ้านเมืองของตัวเอง หวังเพียงเศษเงินนอกกายที่แม้ตายไปก็เอาไปด้วยไม่ได้

“แล้วเราจะเอายังไงกันต่อครับ” ตฤณถามความเห็น

“ผมว่าเรารอดูให้แน่ก่อนดีไหม เกิดเราจะบุ่มบ่ามทำอะไรลงไปจะเสียท่าพวกมันเปล่าๆ ตอนนี้พวกมันคงรู้แล้วว่าเราจับตาดูอยู่ เราต้องขอความร่วมมือตำรวจและทหารมาช่วยในเรื่องนี้ด้วย” 

สิงห์หนุ่มเคยเสียท่าให้มันมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งหน้านี้เขาจะไม่ยอมให้มันหยามหน้าเขาได้เป็นครั้งที่สอง

“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการเอง” ทหารหนุ่มอาสา เพราะยังไงมันก็เป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว เรื่องประสานงานง่ายมาก

“ฉันขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะที่ช่วย ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีเลย”

หญิงสาวซึ้งในน้ำใจของทุกคนที่คอยช่วยเหลือ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของพวกเขาและไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี่เลย

“แกอย่าพูดอย่างนั้นสิ เราทุกคนเป็นเพื่อนกัน ถ้าไม่ช่วยแล้วใครจะช่วย อย่าคิดมากเลย” อังครินทร์บอกพร้อมกับดึงมือเพื่อนรักมากุมเอาไว้ แล้วบีบเบาเป็นการให้กำลังใจ

“ใช่ครับ ลูกหลานของเราก็ไม่ปลอดภัยถ้ามีคนแบบนี้อยู่บนผืนแผ่นดิน”

“ถูกของคุณตฤณ คุณอย่าคิดมากเลย”

สมานุชเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้กับกำลังที่ส่งมาให้ ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจและช่วยเหลือเธอมาตลอด

อังครินทร์กับตฤณขอตัวกลับในช่วงบ่าย สมานุชและรัฐภาคเดินออกมาส่งทั้งคู่ที่รถ ก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูคุณหมอสาวดูเหมือนเป็นความลับที่สองหนุ่มมองหน้ากันอย่างสงสัย พวกเธอมีอะไรลับลมคมอะไรที่ไม่ต้องการให้พวกเขารู้

ทหารหนุ่มออกรถเมื่อร่ำลากันเรียบร้อย รถเคลื่อนออกมาได้สักพักจึงหันมาถามหมอสาวคนสวย พร้อมเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่บนใบหน้า

“คุณสมากระซิบอะไรคุณหรอ”

“ไม่มีอะไร เรื่องของผู้หญิง ไม่สำคัญอะไรหรอก” อังครินทร์พยายามเบี่ยงประเด็นไม่ตอบคำถามของเขา

“จริงหรอ”

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทำท่าไม่เชื่อ รู้สึกว่าต้องมีส่วนเกี่ยวกับตัวเขาอย่างไรบอกไม่ถูก

“คิดว่าเกี่ยวกับพวกคุณงั้นสิ? รีบขับรถกลับเถอะ ฉันเหนื่อย อยากพักเต็มทีแล้ว” ตัดบทด้วยการหลับตาลงเป็นการยุติการสนทนา ขื่นเขายังถามไม่หยุดเธออาจจะหลุดสิ่งที่สมานุชบอกมาก็เป็นได้

ตฤณจึงได้แต่เก็บทุกคำถามที่สงสัยกลืนกลับเขาไปในลำคอเหมือนเดิม

โปรดติดตามตอนต่อไป…

สั่งซื้อ EBook (เต็มเรื่อง) สำหรับวัยรุ่นใจร้อน ได้ก่อนใคร ตามลิงค์ด้านล่างเลยจ้า  

–> https://www.mebmarket.com/ebook-51191-ตามรักรัฐภาค-Men-Of-Lions <—

ฝากกด   ติดตาม / คอมเมนท์ เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า ^^

ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่…

เฟชบุ๊คแฟนเพจ :  รานีญา รัมย์ดาว Raniya

ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทาง และ คอมเม้นท์ 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *