ชุด Men Of Lions
ตามรักรัฐภาค – จัดการคนเลว 12-3

ตามรักรัฐภาค – จัดการคนเลว 12-3

“แบบนี้ก็ปล่อยไว้ไม่ได้แล้วนะครับ แล้วพี่ดอมมีแผนรับมือหรือยัง?” สิงห์ตัวที่สามเอ่ยถามขึ้น

“พี่เตรียมการไว้แล้วล่ะ รอจังหวะเหมาะอยู่เหมือนกัน มันมีผู้ทรงอิทธิพลหนุนหลังอยู่ด้วย จะทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจ”

เขากระดิกตัวทำอะไรไม่ได้เพราะอิทธิพลมืดนั้น คนที่อยู่ในที่สว่างอย่างเขาจึงทำคนที่อยู่ในที่มืดอย่างพวกมันได้ยากลำบากเหลือเกิน แต่มันก็ไม่เกินความสามารถของเขา…

“งั้นเราบุกไปลุยมันเลยดีไหมครับ เอาตอนที่มันไม่ทันตั้งตัวนี่แหละจะได้ยกเค้าทั้งขบวนการเลย” รัฐภพกล่าว ด้วยความที่เป็นคนเลือดร้อนอยู่แล้ว

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ตอนนี้พวกมันจับคนงานนับร้อยเป็นตัวประกัน ถ้าเราบุ่มบ่ามทำอะไรไปพวกมันได้ฆ่าทุกคนตายหมดแน่”

“จริงของตาดอม ถ้าพลีพล่ามทำอะไรไป ทุกคนที่ไร่ได้ตายกันหมอแน่” สิงห์ตัวที่หนึ่งเห็นด้วยกับความคิดของน้องชาย

สมานุชนั่งฟังครอบครัวตระกูลสิงห์อย่างนึกทึ่ง ความรอบคอบและความรักที่มีให้กันและพร้อมลุยทุกสนาม ขอเพียงให้เอ่ยมา ไม่มีใครเกี่ยงงอนหรือขี้ขลาดให้เห็น เป็นอย่างที่สะใภ้ใหญ่บอกกับเธอ ห้าสิงห์เขารักกันมาก ใครก็ตามที่เข้ามาระรานหรือคิดจะมาทำร้าย ทุกคนพร้อมลุย และพวกมันต้องไม่ได้วันตายดี!

ในช่วงสายของอีกวันสิงห์ตัวที่ก็ของตัวกลับ อยู่นานไม่ได้ สถานการณ์ในไร่ตอนนี้ก็ยังไม่สงบพอที่จะพวกเขาจะไว้วางใจได้ อีกอย่างต้องกลับไปเตรียมแผนการที่จะรับมือกับทางโน้นด้วย ไม่รู้ว่าพวกมันจะมาไม่ไหนหรือจะทำอะไรอีก ทางที่ดีป้องกันเอาไว้เป็นดีที่สุด

ไร่ครองทรัพย์…

รถจิ๊ปคันใหญ่มุ่งหน้ากลับไร่ผืนใหญ่ หญิงสาวหนึ่งเดียวที่เงียบไม่พูดคุยกับใครตั้งแต่เครื่องออกจากสนามบินจนนาทีนี้ ชายหนุ่มเอียงหน้ามองคนข้างกายเป็นระยะ ก่อนทนความอึดอัดไม่ไหวจึงเอ่ยถาม

“คิดอะไรอยู่ ไม่สบายหรือเปล่า? ”

“ฉันสบายดี ไม่ได้เป็นอะไร” สมานุชตื่นจากภวังค์หันมาทางเจ้าของเสียงทุ้มข้างกาย

รัฐภาคเห็นท่าทางไม่อยากจะตอบของหญิงสาว จึงไม่เซ้าซี้ถามอะไรอีก ที่เธอเป็นแบบนี้คงจะกำลังคิดเรื่องที่ไร่เป็นแน่ เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีกหรอก ไม่มีทาง!

เอสเทียร์หายออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อวานกลับมาพร้อมข้าวของมากมายเต็มสองมือ อีกทั้งชื่อที่แปะอยู่ข้างถุงก็บอกได้เป็นอย่างดี  สายตาพลันหันไปเจอร่างชายหนุ่มอันเป็นที่รักนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก จึงปรี่เข้าไปหาแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ ไม่ได้สนใจใคร โดยเฉพาะหญิงสาวที่นั่งรวมอยู่ด้วย

“ทำบ้าอะไรของคุณ! ” รัฐภาคตกใจ รีบผลักร่างบางให้ออก

“ก็ฉันคิดถึงคุณนี่ค่ะ ทีเมื่อก่อนทำมากกว่านี้ยังไม่เห็นว่าอะไรเลย”

ปลายตามองไปที่สาวตรงหน้าอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า สิงห์หนุ่มมองไปที่คนตัวเล็กก็เห็นว่านั่งนิ่ง ไม่สนใจเขาก็นึกโกรธขึ้นมาอีกคน

“เอส! ออกไป”

ไล่สาวเจ้าออกไป เหลือบมองมายังหญิงสาวที่นั่งมองกระดาษในมือไม่สนใจเขา แต่หารู้ไม่ว่าภายในใจของเธอมันร้อนรุม ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉา เธออยากจะทำอย่างนั้นบ้างแต่ไม่มีความกล้ามากพอจะทำมัน

รัฐภาคจ้องมองใบหน้านวล จนหญิงสาวรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังจ้องมาจึงเงยหน้าดู

“มีอะไรหรือ? ทำไมจ้องหน้าฉันอย่างนั้น” สมานุชกลบเกลื้อนอารมณ์ของตัวเอง

รัฐภาคเห็นเธอไม่มีท่าทีตกใจหรือแม้แต่จะถามเขาถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาเองก็พลอยพูดไม่ออกไปด้วย จึงพับเก็บมันไป แล้ววกเข้าเรื่องที่พูดค้างกันอยู่ต่อ

“เอ่อ… เราพูดถึงไหนกันแล้ว”

“เรื่องประสานงานกับตำรวจครับ” ตฤณบอกขึ้น

“แล้วพวกเขาจะยอมช่วยเราหรือค่ะ หลักฐานที่มีก็ดูไม่ค่อยจะมีน้ำหนักด้วย”

สมานุชดูจากหลักฐานที่เก็บรวบรวมมาได้ ยังอ่อนอยู่หลายประเด็น ขาดข้อเท็จจริงอยู่อีกเยอะ

“ก็จริงอย่างที่คุณสมาบอกนะครับ หลักฐานเรายังอ่อนไป คงเอาผิดพวกมันไม่ได้” ตฤณเสริม พลางมองกระดาษหลายสิบแผ่นลงบนโต๊ะ

“ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม หาสิ่งที่มัดตัวที่ทำให้มันดิ้นไม่หลุด” รัฐภาคเพิ่มเติมจากทหารหนุ่ม คิดหาทางที่จะทำให้ได้หลักฐานชิ้นสำคัญมา

“ได้ครับ เดี๋ยวผมต้องขอตัวกลับก่อน ได้ข่าวอะไรเพิ่มเติมจะรีบโทรแจ้งทันที”

ทั้งสี่หนุ่มหนึ่งสาวก็แยกย้าย หลังจากที่หารือกันเสร็จสิ้นลง

ร่างบางสูงโปร่งของสาวอีกคนที่แอบฟังออกอยู่นานแล้วรีบวิ่งกลับขึ้นห้องไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับต่อสายหาผู้ร่วมขบวนการถึงแผนการต่อไปของรัฐภาค

“ตามสบาย ให้ลูกน้องผมไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไร ผมเอารถมา ไปก่อนนะครับ”

เขาเดินออกจากห้องรับแขกไปขึ้นรถยนต์แล้วขับออกไป ทั้งห้องจึงเหลือเพียงสมานุชกับรัฐภาคสองคน ร่างบางลุกขึ้นเดินออกไปอีกคน มือหนาก็คว้าแขนเรียวไว้เสียก่อน

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“คุณไม่ได้คิดมากเรื่องเอสเทียร์ใช่ไหม” สิงห์หนุ่มรอลุ้นใจจดจ่อว่าหญิงสาวจะตอบว่าอย่างไร

“คิดมากทำไมค่ะ ฉันเข้าใจ ขอตัวไปพักก่อน รู้สึกเพลียๆ”

สมานุชแกะมือเขาออกอย่างนุ่มนวล ก้าวเดินกลับขึ้นห้องพักไปทันที ปล่อยให้ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางไปอย่างใช้ความคิด อดหวั่นใจไม่ได้ว่าเธอจะไม่ได้คิดอย่างที่บอก ซึ่งมันก็แน่อยู่แล้ว แฟนตัวเองโดนสาวอื่นหอมแก้มต่อหน้าไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง

“หวังว่าคุณจะไม่คิดมากอย่างที่บอกผมนะสมา”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหนักใจ เดินกลับไปพักผ่อนบ้าง วันนี้เขาเจอเรื่องหนักมาทั้งวัน และยังต้องมานั่งคิดหาทางช่วยหญิงสาวอันเป็นที่รักอีก เขาเหนื่อยมากเลยทีเดียว ขอพักเติมพลังก่อนก็แล้วกัน

โปรดติดตามตอนต่อไป…

สั่งซื้อ EBook (เต็มเรื่อง) สำหรับวัยรุ่นใจร้อน ได้ก่อนใคร ตามลิงค์ด้านล่างเลยจ้า  

–> https://www.mebmarket.com/ebook-51191-ตามรักรัฐภาค-Men-Of-Lions <—

ฝากกด   ติดตาม / คอมเมนท์ เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า ^^

ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่…

เฟชบุ๊คแฟนเพจ :  รานีญา รัมย์ดาว Raniya

ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทาง และ คอมเม้นท์

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *