ชุด Men Of Lions
ตามรักรัฐภาค – ใหม่มา เก่าก็มา 9-3

ตามรักรัฐภาค – ใหม่มา เก่าก็มา 9-3

“พวกของอาบดินทร์!”

“ที่เขาพูดกันก็เป็นความจริง” เทียนขวัญพยักหน้าเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง ก่อนจะถามไปถึงเพื่อนรักอย่างสมานุช

“…แล้วนี่ยัยสมาเป็นยังไงบ้าง คงจะช็อกน่าดูที่รู้ว่าอาแท้ๆ คิดฆ่าตัวเอง”

เทียนขวัญสงสารเพื่อนรักไม่น้อย ตอนที่สามีมาบอกว่าไร่เหมันต์เกิดการเปลี่ยนมือกะทันหัน คราแรกก็ไม่เข้าใจ แต่รู้แบบนี้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“ตอนนี้ทำใจได้บ้างแล้วล่ะ แกก็ระวังตัวไว้ด้วยนะ พวกมันกลายเป็นหมาบ้าไปหมดแล้ว ลูกแกก็เล็กอยู่ด้วยฉันเป็นห่วง ยิ่งพวกมันรู้ว่าแกช่วยฉันไว้ ได้เดือดร้อนแน่”

อังครินทร์ไม่อยากทำให้เพื่อนเดือดร้อนไม่ด้วย แต่สถานการณ์มันบังคับจึงต้องมาที่นี่

“มันอยากจะลองดีก็เข้ามา จะได้รู้ฤทธิ์คุณหนูเทียนขวัญ ไม่ใช่ใครก็จะมาแหยมได้ง่ายๆ นี่ก็ค่ำแล้วก็พักเสียที่นี่แหละ ถ้ากลับไปตอนนี้คงจะไม่ปลอดภัย” เสียงหวานบอก

“เกรงใจแกจังเลย แต่ยังไงก็ขอบใจมากเลยนะ”

 สองสาวโอบกอดกันกลม รู้สึกอุ่นใจขึ้นเป็นกอง นี้ถ้าเพื่อนไม่อยู่แถวนี้เธอกับเขาก็คงแย่

“ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมให้ลูกน้องออกเฝ้าเวรยามเพิ่มเป็นสองเท่าแล้ว สบายใจได้ พวกคุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้วไปพักผ่อนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ผมจะให้ลูกน้องไปส่ง”

‘ชาญรุธ’ สามีสุดหล่อของคุณหนูเทียนขวัญบอกให้ทั้งคลายความกังวล เขาเองก็เป็นห่วงภรรยาอยู่ไม่น้อย แต่ก็ขัดไม่ได้จึงได้เพียงทำตามที่เธอต้องการ

“ขอบคุณแกและคุณชาญมากเลยนะคะ ไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ยังไงดี”

“ไม่ต้องคิดมาก แกกับสมาเป็นเหมือนครอบครัว ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรพวกแกได้เป็นอันขาด”

เทียนขวัญโอบกอดเพื่อนเอาไว้แน่น เธอรู้ว่าอังครินทร์เป็นคนที่อ่อนไหวง่าย กลัวเรื่องพวกนี้เป็นที่สุด พอมาเจอเข้ากับตัวก็คงขวัญหนีดีฟ่อไปไหนต่อไหนแล้ว

เจ้าของบ้านสาวเดินเข้ามาหาเพื่อนรักในห้อง ร่างบางนั่งลงจ้องมองมาอย่างมีความหมายปนขอคำอธิบาย

“มีอะไรก็ว่ามา อย่าจ้องฉันอย่างนั้น ฉันรู้สึกไม่ดี” อังครินทร์เองก็พลอยนั่งตัวเกร็งตามไปด้วยจึงถามออกไปคลายความอึดอัด เธอไม่ชอบอาการเช่นนี้

“คุณตฤณคือใคร รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไหน เล่ามาให้ละเอียดเลยนะ” 

เทียนขวัญหมุนกายเพื่อนรักมาเผชิญหน้า แล้วถามเอาความจริง ไม่ใช่การคาดครั่นอะไร แต่ก็ไม่ต่างกันมากมายตามฉบับคุณหนูผู้เอาแต่ใจ

“เขาเป็นคนไข้ของฉัน เมื่อสองอาทิตย์ก่อนที่ฉันกลับจากที่ดูอาการยัยสมา เจอเขานอนเลือดท่วมอยู่ข้ามถนน …ฉันก็เลยช่วยเอาไว้ ก็เท่านั้นเอง” พอได้พูดออกไปก็โล่งอก

“แต่ฉันว่าไม่ใช่แค่คนไข้กับคุณหมอเสียแล้วมั้ง ที่ฉันเห็นเขาดูเป็นห่วงแกมากเลยน่ะ”

เทียนขวัญสังเกตตั้งแต่มาถึงที่นี่แล้ว ดวงตาที่มีการระวังภัยอยู่ตลอด ร่างกายที่สูงใหญ่กางออกปกป้องจนมาถึงที่นี่ได้ก็ไม่ธรรมดาแล้ว มันไม่มีข้อไหนเลยที่บอกว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเพื่อนเธอ สัญชาตญาณในเรื่องทำนองนี้ของเธอไม่เคยพลาด

“คิดมากน่า เขาจะมาสนใจอะไรกับหมอบ้านๆอย่างฉันกันเล่า” อังครินทร์รีบเสมองไปทางอื่น มือบางกำเข้าหากันแน่น เมื่อถูกจี้จุดเข้าให้

“แกโกหกไม่เก่ง แกชอบเขาใช่ไหมยัยหมออัง”

“จะบ้าเหรอ” 

อังครินทร์ปฏิเสธเสียงสูงลิ่ว เกิดอาการร้อนรน หลบตาเพื่อนรักพัลวัน เลือกที่จะไม่ตอบความจริง เบี่ยงประเด็นความรู้สึกของตัวเอง

“แกกลัวใช่ไหมยัยหมอ” 

เทียนขวัญบอกอย่างรู้ทัน เธอรู้ว่าเพื่อนกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่กลับใครสักคนอีกครั้ง เพราะคราวที่แล้วก็ถูกผู้ชายที่ครบกันมาตั้งห้าปีสลัดรักโดยที่ไม่รู้สาเหตุว่าทำอะไรผิด

“เปล่า… ฉันไม่ได้ชอบเขา เขาอาจมีแฟนอยู่แล้วก็เป็นได้ แต่ที่แน่ๆฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาเกินหน้าที่หมอแน่นอน”

“ยัยหมอแกฟังฉันนะ ถ้าเขามีแฟนเป็นตัวเป็นตนจริง เขาจะมาทนอยู่บ้านป่าเมืองเถื่อนนี่ไหม ในเมื่อเขาก็หายดีแล้วทำไมไม่รีบกลับบ้านกลับช่องไปล่ะ หืม” เทียนขวัญบอกถึงข้อแท้จริง

“เขา… อาจจะอยากอยู่เที่ยวพักผ่อนต่อก็ได้” บอกพลางเสมองไปทางอื่น ขยับตัวเล็กน้อยคลายความอึดอัดที่ถูกถามจี้จุด ที่เพื่อนพูดมามันถูกแทบจะทุกคำ เธอรู้ตัวเองดีว่าเพราะอะไรถึงไม่ยอมเปิดใจให้กับใครอีกครั้ง

“อย่ามาโลกสวยหน่อยเลย ถ้าผู้ชายไม่คิดอะไรกับแก เขาไม่อยู่ต่อหรอก อีกอย่างนะเหตุการณ์วันนี้มันก็บอกได้ชัดอยู่แล้วว่าเขาพร้อมที่จะปกป้องแก เขา-ชอบ-แก”

เทียนขวัญเน้นย้ำเพื่อความมั่นใจให้เพื่อนอีกแรง เธอรู้ว่าสิ่งที่ทหารหนุ่มแสดงออกมามันหมายความว่ายังและมันยังสื่ออะไรที่มากกว่ากว่าความว่าชอบ

“ไม่ใช่ เพราะบุญคุณที่ฉันช่วยเขาต่างล่ะ ที่เขาอยู่ก็เพราะอยากจะตอบแทนฉันเท่านั้นเอง ไม่มีอย่างอื่นหรอกน่า”

อังครินทร์หันขวับมามองหน้าเพื่อนรักแทบจะทันที ภาพวันที่เขาจูบเธอลอยแทรกเข้ามาเป็นฉากๆ ตอกย้ำให้เธอได้คิดตามที่เพื่อนกำลังพยายามบอก

“ที่เอาแต่ปฏิเสธฉันเนี่ย แกรู้ไหมว่าเพราะอะไร” เทียนขวัญจับไหล่มนให้หันกลับมาหา จ้องมองอย่างมีความหมาย

“อะ อะไรเล่า”

อังครินทร์มองเพื่อนตาเศร้าโดยไม่รู้ตัว ผู้เชี่ยวชาญด้านความรักอย่างเทียนขวัญจึงแย้มยิ้มออกมา และเคาะระฆังฟันธงในนาทีนั้นได้เต็มร้อยเลยว่า

“แกก็ชอบเขา”

“ฉันไม่…” คุณหมอสาวจะปฏิเสธ แต่ถูกเพื่อนเบรกเอาไว้ก่อน

“…อย่าปฏิเสธ มันไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกที่กำลังตีกันจนวุ่นวายในใจของแกมันสับสนน้อยลงหรอกนะ มั่นใจหน่อยสิ ลุยเลย” นิ้วเรียวจิ้มลงที่อกของเพื่อน

 “เออ ก็ได้ ฉันชอบเขา แล้วยังไงล่ะ จะให้ฉันไปบอกรักเขาก่อนนะเหรอ หือ ไม่มีทางหรอก”

อังครินทร์ยอมรับกับคำตอบที่มันออกมาจากใจให้เพื่อนได้รับรู้ แต่น่าแปลกที่พอเอ่ยออกมาแล้วเธอกลับรู้สึกโล่งใจ ไม่รู้สึกหนักอึ้งเหมือนแบกโลกทั้งใบเอาไว้เหมือนเมื่อหลายวันก่อน

“แล้วเขามีท่าทีอะไรกับแกบ้างหรือเปล่า นอกจากจูงมือกับโอบกอดพาแกวิ่งมาที่นี่” เทียนขวัญถามได้ตรงจุดตรงประเด็นที่อยากรู้

อังครินทร์หน้าแดงระเรื่อขึ้นมา เมื่อคิดถึงสิ่งที่เพื่อนบอก จูบ! เขาเคยจูบเธอครั้งก่อน และเธอก็ไม่พูดกับเขาเลยจนวันนี้เกิดเรื่องนั้นแหละถึงได้มีโอกาสพูด

“เงียบแบบนี้แสดงว่ามี ฉันว่าแกไม่ต้องคิดมากแล้ว เดินหน้าลุยเลย ก่อนที่จะมีใครคาบไปกินก่อน ผู้ชายไม่ได้ผ่านมาให้กินง่ายๆนะคะคุณเพื่อน ถ้ามาแล้วก็รีบคว้าแล้วล่ามโซ่ซะ” อดที่จะประชดเสียไม่ได้ พอเห็นอาการของเพื่อนแล้วก็หมั่นไส้

“เขาเป็นคนนะแก พูดมาซะเสียหมดเลย”

“แบบไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ เออๆ ฉันไปนอนก่อน อย่าลืมนะ เดินหน้าลุยเลย อย่าได้เหยียบเบรกเชียว เข้าใจไหม ฝันดีนะเพื่อนรัก”

เธออยากจะเป็นคนไปบอกให้เองเสียนาทีนั้น แต่ก็อย่างว่านั้นแหละ เรื่องของคนสองคนให้เขาจัดการกันเอง เธอนั่งดูอยู่ห่างๆคอยเป็นกำลังใจก็ให้พอแล้ว

อังครินทร์ได้ฟังคำแนะนำของเพื่อนแล้วก็รู้สึกหนักใจไม่น้อย จะให้เธอเป็นคนไปบอกก่อนหรือ จะไม่ดูแรงไปหรอ เอาว่ะ… ลองดูสักตั้ง รอดูท่าทีเขาไปก่อน ถ้าเขาชอบเธอจริง เขาก็คงจะแสดงออกมาให้เธอเห็น ว่าแล้วก็ลุกเดินไปปิดไฟก่อนจะมาล้มตัวลงนอน

โปรดติดตามตอนต่อไป…

สั่งซื้อ EBook (เต็มเรื่อง) สำหรับวัยรุ่นใจร้อน ได้ก่อนใคร ตามลิงค์ด้านล่างเลยจ้า  

–> https://www.mebmarket.com/ebook-51191-ตามรักรัฐภาค-Men-Of-Lions <—

ฝากกด   ติดตาม / คอมเมนท์ เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า ^^

ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่… —> เฟชบุ๊คแฟนเพจ  :  Raniya.writer

*** ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทาง และ คอมเม้นท์ ที่มาเพิ่มแรงฮึดให้ไรท์ตัวอ้วน ***

ขอบคุณมากๆ จากใจค่ะ  ^___^

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *